Cytat dnia:

Usunęli razem ołtarze, które poganie wznieśli na dziedzińcu świątyni, i zniszczyli urządzony przez nich gaj.Potem dokonali oczyszczenia świątyni, zbudowali nowy ołtarz całopalenia, z kamieni wykrzesali iskry i ogień i złożyli ofiary, których nie składano już od dwóch lat. Rozpalili też ogień na ołtarzu kadzenia, zapalili światła w świecznikach i ułożyli na stole chleby pokładne.Potem upadli na ziemie i błagali Pana, żeby już nigdy więcej nie zsyłał na nich podobnych nieszczęść. Gdyby zaś znów zdarzyło im się zgrzeszyć, to niech On sam skarci ich w swojej dobroci, a nie wydaje w ręce bezbożnych i barbarzyńskich narodów.A tak się złożyło, że oczyszczenie świątyni przypadło akurat na ten sam dzień, w którym poganie ją zbezcześcili, a mianowicie na dwudziesty piąty dzień miesiąca Kislew.Przez osiem dni obchodzili te radosne wydarzenia na wzór święta Namiotów. Przypominali sobie, jak to jeszcze niedawno obchodzili to święto, ukrywając się niby dzikie zwierzęta po różnych jaskiniach górskich.Wzięli więc do rąk laski przybrane zielonymi liśćmi i gałązki drzew, zwłaszcza liście palmy – i śpiewali różne pieśni na cześć Tego, który pozwolił im na oczyszczenie świątyni, będącej Jego własnością.Uczynili też uroczyste postanowienie poparte ślubowaniem, że cały naród izraelski co roku będzie obchodził uroczyście ten dzień jako święto.Taki więc był koniec Antiocha, zwanego Epifanesem.Teraz chcielibyśmy pokrótce opowiedzieć, co działo się za czasów Antiocha Eupatora, syna tamtego bezbożnika. Najpierw przypomnijmy nieszczęścia, które były następstwem rozlicznych wojen.Obejmując władzę, Eupator mianował niejakiego Lizjasza zarządcą Celesyrii i Fenicji oraz naczelnym wodzem znajdujących się tam oddziałów wojskowych.

Cytaty, powrót